Ta historia może wyglądać różnie.

i może dotyczyć również Ciebie…

Historia z dzieciństwa

Dzisiaj jesteś dorosła.

Masz swoje życie, swoje decyzje, swoje relacje.

Na poziomie logicznym wiesz, że Twoje dzieciństwo już się skończyło.

A jednak są sytuacje, w których jakaś część Ciebie reaguje tak, jakby tamten świat wciąż był bardzo blisko.

Czasem wystarczy drobiazg.

Ktoś mówi coś ostrzejszym tonem.

Ktoś jest rozczarowany.

Ktoś przestaje być ciepły.

I nagle w Twoim ciele pojawia się napięcie, którego nie potrafisz zatrzymać.

Twoja głowa mówi: „to nic takiego.”

jednocześnie Twoja podświadomość pamięta.

Pamięta świat, w którym dziecko bardzo szybko uczy się zasad, których nikt nie wypowiada na głos.

Nie mów.

Nie ufaj.

Nie czuj.

Taki, w którym trzeba było być dzielną.

Taki, w którym sama obecność bywała zagrożeniem.

Taki, w którym spokój w domu zależał od tego, jak bardzo potrafiłaś się dopasować.

Dziecko w takiej relacji uczy się czegoś bardzo ważnego.

Że bezpieczeństwo nie jest czymś stałym.

Że trzeba je ciągle wyczuwać, przewidywać i pilnować.

Dlatego w dorosłym życiu często robisz rzeczy, których nawet nie zauważasz.

Starasz się ponad swoje siły.

Bierzesz na siebie odpowiedzialność zbyt ciężką.

Trudno Ci powiedzieć „nie”, bo gdzieś głęboko pojawia się napięcie, że możesz kogoś stracić.

Twoje reakcje bywają większe niż sama sytuacja.

Czasem czujesz za dużo.

Ten irracjonalny ból – aż do szpiku kości.

Każdy ton głosu.

Każde napięcie w relacji.

Każdą zmianę nastroju.

W innych sytuacjach dzieje się coś odwrotnego.

Twoje emocje jakby się wyłączają.

Zamarzasz.

Unikasz.

Uciekasz.

Jakby Twoja podświadomość uznała, że bezpieczniej jest nie czuć nic.

I wtedy pojawia się coś, co wiele osób opisuje jako paraliż.

Zmęczenie, którego nie da się przespać.

Poczucie wypalenia, mimo że przecież „nic wielkiego się nie wydarzyło”.

Jakby Twoja podświadomość wciąż próbowała utrzymać równowagę w świecie, który dawno przestał istnieć.

I dopiero kiedy zaczynasz to widzieć, pojawia się myśl, która dla wielu osób jest bardzo trudna:

„Może to, co wydarzyło się wtedy… nadal żyje we mnie dzisiaj.”

Historia z relacji

Minęły miesiące albo lata od rozstania, zdrady lub zakończenia relacji, która zostawiła w Tobie ślad.

Na poziomie logicznym wiesz, że to już przeszłość.

Ale kiedy pojawia się ktoś nowy, Twoja podświadomość nie reaguje jak na nowy początek.

Reaguje jak na możliwe zagrożenie.

Masz trudność, żeby naprawdę się otworzyć.

Trudno Ci zaufać.

Zamiast cieszyć się nową znajomością, uważnie wypatrujesz sygnałów, że zaraz znowu coś się wydarzy.

Red flag.

Dystans.

Zmiana tonu.

Mniej wiadomości.

Czasem wystarczy drobiazg.

Kiedy patrzysz na telefon i ktoś nie odpisuje.

Kiedy ktoś mówi: „musimy pogadać”.

Kiedy czujesz, że ktoś zaczyna się oddalać.

Twoja głowa próbuje to uspokoić.

Ale Twoje ciało już pamięta.

Pojawia się napięcie.

Czujność.

Analiza każdego słowa.

Druga osoba okazuje Ci uczucie, a Ty i tak gdzieś w środku nie możesz się rozluźnić.

Bo pojawia się myśl: „A co, jeśli znowu poczuję to straszliwe uczucie odrzucenia?”

I wtedy Twoja podświadomość zaczyna Cię chronić.

Wycofujesz się.

Testujesz.

Analizujesz każde zachowanie.

Bo gdzieś głęboko pamiętasz tamten moment.

Ten, w którym zrozumiałaś, że to koniec.

Że ktoś odchodzi.

Że zostałaś sama.

To uczucie nie wygląda jak dramat w filmie.

Czasem wygląda tak, że siedzisz w łazience i patrzysz w podłogę.

Albo leżysz w łóżku i próbujesz zasnąć, a w głowie masz tylko jedną myśl:

„Jak on mógł to zrobić?”

I przez chwilę czujesz się tak, jakby ktoś wyciągnął z Ciebie całe powietrze.

Jakby trzeba było znowu zbierać siebie z podłogi.

Dlatego kiedy pojawia się ktoś nowy, jakaś część Ciebie od razu zaczyna się chronić.

Nie dlatego, że nie chcesz kochać.

Tylko dlatego, że Twoja podświadomość pamięta, jak to jest rozpaść się tak boleśnie.

I zrobi wszystko, żeby nie dopuścić do tego jeszcze raz.

Nawet jeśli oznacza to, że zaczynasz się wycofywać, sprawdzać drugą osobę, analizować każde jej zachowanie.

A po jakimś czasie druga osoba zaczyna czuć się tak, jakby była pod ciągłą obserwacją.

Jakby musiała udowadniać, że nie zrobi Ci krzywdy.

I wtedy często dzieje się coś, czego najbardziej się boisz.

Ta osoba ma dość.

Wycofuje się.

Odchodzi.

A w Twojej głowie pojawia się zdanie, które znasz aż za dobrze:

„Widzisz? Znowu to samo.”

Historia związana z decyzją

Jest w Twoim życiu moment, do którego wracasz myślami.

Jedna decyzja.

Jedna sytuacja.

Jedno „tak”, które powiedziałaś.

Albo jedno „nie”, którego wtedy nie potrafiłaś wypowiedzieć.

Jakbyś próbowała jeszcze raz zrozumieć.

Jeszcze raz przeżyć.

Jeszcze raz sprawdzić, czy mogło być inaczej.

Czasem pojawia się myśl:

„Gdybym wtedy…”

I nagle w Twoim ciele pojawia się ciężar.

Wstyd.

Żal.

Poczucie winy.

Dlatego w niektórych sytuacjach zaczynasz wątpić w siebie.

Dłużej podejmujesz decyzje.

Sprawdzasz wszystkie możliwe scenariusze.

Analizujesz każdy krok.

Bo gdzieś głęboko pojawia się lęk:

„A jeśli znowu zrobię coś, czego będę żałować?”

Czasem karzesz siebie w myślach za coś, co wydarzyło się wtedy, kiedy byłaś w bólu, samotności albo strachu.

Czasem wracasz do tej historii wieczorem.

Jeszcze raz ją analizujesz.

Jeszcze raz próbujesz zrozumieć.

I choć minęły lata, jakaś część Ciebie wciąż nie chce Ci tego wybaczyć.

Jakby Twoja podświadomość uznała, że dopóki będziesz o tym pamiętać, dopóty już nigdy nie popełnisz tego samego błędu.

Tylko że w praktyce oznacza to coś zupełnie innego - przeszłość wciąż siedzi obok Ciebie.

I wpływa na decyzje, które podejmujesz dzisiaj.

A wtedy pojawia się pytanie, które wiele osób boi się wypowiedzieć na głos:

„Czy ja kiedyś będę potrafiła naprawdę sobie to wybaczyć?”

Co się zmienia kiedy ten zapis znika ?

Kiedy podświadomość przestaje trzymać starą historię, wiele osób zaczyna zauważać zmiany w tych samych obszarach życia, które wcześniej były najbardziej obciążone.

Relacje

Bliskość przestaje uruchamiać czujność.

Możesz być w relacji bez ciągłego sprawdzania i analizowania.

Zaczynasz czuć się kochana i bezpieczna.

Decyzje

Zaczynasz ufać sobie bardziej.

Decyzje przestają być polem walki w Twojej głowie.

Śpisz spokojniej.

Dajesz sobie przestrzeń na relaks i odpoczynek.

Życie zawodowe

Perfekcjonizm powoli ustępuje miejsca naturalnemu poczuciu wartości.

Łatwiej pokazać siebie i sięgnąć po więcej.

Pojawiają się nowe możliwości.

Awans.

Podwyżka.

Energia i wypalenie

Kiedy podświadomość nie musi już wracać do przeszłości, wraca też energia.

Po prostu zaczyna Ci się chcieć.

Zauważasz piękno swojego życia i otaczającego Cię świata.

Sposób radzenia sobie z napięciem

Napięcie przestaje rządzić Twoimi reakcjami.

Nie musisz już uciekać w zachowania, które tylko na chwilę przynoszą ulgę.

Pojawia się spokój.

Ulga.

Naturalna harmonia.

Relacja z samą sobą

Wewnętrzny krytyk zaczyna zmieniać się w wewnętrzną przyjaciółkę.

Zamiast karcącego dialogu wewnętrznego pojawia się zrozumienie i życzliwość wobec siebie.

Zaczynasz dostrzegać swoje unikatowe wartości i możliwości.

Kochasz siebie.

Szanujesz swój czas, ciało i energię.

Stany emocjonalne

Zamiast pustki i apatii zaczyna pojawiać się coś innego.

Lekkość.

Spokój.

Poczucie, że możesz być naprawdę obecna w swoim życiu.

I wtedy wiele osób mówi jedno zdanie:

„To tak, jakby ktoś w końcu otworzył drzwi, o których nawet nie wiedziałam, że są zamknięte.

I nagle mogłam znowu poczuć, że moje życie naprawdę do mnie należy.”

Dlatego pierwszym krokiem nie jest „przekonanie siebie”, że to już przeszłość.

Pierwszym krokiem jest sprawdzenie, czy Twoja podświadomość jest gotowa tę historię wreszcie puścić.